Image

St. Maartensdal

Advertisements

Bello Gallico 2017 – verslag

Koud, kouder, koudst.  Dat vat deze wedstrijd wel samen. En droog. Gelukkig maar.

We kwamen mooi op tijd aan aan de start. Nummer ophalen, GPS tracker ophalen, en nog een laatste keer materiaal (en reserve materiaal) checken. Iets voor 12 gingen we allemaal naar buiten, een bonte verzameling van hoofdlampen en rode lampjes op rugzakken.

Stipt om middernacht begonnen we er aan, direct het bos in voor het eerste stuk van 22 kilometer tot aan checkpoint 1 in Florival (moest ik opzoeken, echt nog nooit van gehoord). Vanaf kilometer 10 begon de groep uitgespreid te geraken en zag ik de loper voor me nog maar als een rood puntje in de verte. Ik starte bewust echt op mijn gemak en kwam iets voor 2 aan op het eerst checkpoint. Een glas cola, 2 bekertjes tomatensoep en een handvol chips en ik kon er weer tegen. Op naar de volgende op kilometer 36.

Het water dat ik bij me had in mijn rugzak was ondertussen ijskoud en daar was mijn maag niet helemaal mee akkoord. Kleine slokjes en af te toe een hap van een koek ging wel, maar meer wou ik niet riskeren. Misselijkheid in combinatie met veel klimmen en dalen zorgde ervoor dat ik pas om half 5 op CP2 aan kwam. Daar nam ik mijn tijd om water bij te vullen (niet drinken zou nog veel erger zijn), om mijn regenbroek over mijn andere aan te doen en om op te warmen. Op dit puntje viel de koude eigenlijk nog best mee. Een droge bandana in mijn nek, een droge muts op mijn hoofd en ik was er klaar voor. 24 kilometer tot CP3, waar ik Bram zou zien.

Ondertussen waren mijn bovenbenen redelijk verkrampt: constant in de koude wind en dan klimmen en “snel” proberen af te dalen begonnen hun tol te eisen.

Op dit stuk van het parcours kwamen we ook langs op stukken trial die ik zelf al gelopen had, dus ik wist ongeveer wat er ging komen, dat was leuk! Tussen 6 en 8 ‘s ochtends werd het wel merkelijk kouder en had ik voor het eerst écht koud. Af en toe haalde ik een deelnemer van 160km in, maar verder liep ik dit stuk zo goed als alleen.

Iets na half 9 kwam ik aan op de 60km, bij checkpoint 3. Bram stond me op te wachten met mijn reserve schoenen en een hoop eten voor het laatste stuk van de race. Hier wisselde ik ook van broek, base layer, shirt en schoenen. Alles droog voor het laatste stuk. Gelukkig had ik ook nog een paar warmer handschoenen bij want mijn handen waren echt ijsklompen op dat moment. 2 tassen soep, wat chips en een hand smurfen-snoepjes en daar ging ik weer.

Nu kwam er een stuk van het parcour waar ik letterlijk elke week loop, perfect om er weer aan te beginnen en van kilometer 60 tot 70 ging het echt goed. Ik liep toch meer dan dat ik stapte (of dat sneller ging laat ik in het midden, maar mentaal was dat toch een overwinning). Dit was ook het moment dat de zon op kwam over de bevroren velden. Ik kon niet anders dan stoppen om een paar foto’s te maken. Een paar kilometer verder zag ik een een ree weglopen en dan blijven staan in de ochtendzon. Zo’n momenten zorgen ervoor dat je die koude nacht en je pijnlijke benen even helemaal vergeet 🙂

IMG_1097

Kilometer 70 tot 80 gingen een pak minder vlot: korte stukjes lopen met lange stukken stappen. Mijn benen hadden er duidelijk genoeg van en ik had te weinig gegeten in de uren er voor om nog veel energie te hebben. Mijn voeten daarintegen waren nog verdacht fris, met dank aan de vele modder en mijn goede schoenen.

(Ik liep de eerste 60km in een paar Salomon Speedcross Vario’s, waar ik nog maar 70km in gelopen had sinds 2015. Dat paar zit zo goed en heeft het meeste grip van alle loopschoenen in mijn kast. Op CP3/60km wisselde ik deze voor een paar Hoka  ATR Challenger 2’s. Minder grip maar veel maar steun.)

Nog een laatste keer de weg over, en dan nog dik 2 kilometer. Moet lukken. Stukjes lopen, stukjes stappen. De laatste kilometer vond ik *ergens* de energie om nog 3 mensen in te halen en om verdacht snel de zaal binnen te lopen (de finish was binnen op het podium). Aangekomen op 12:19. 80 kilometer op 12 uur en 19 minuten. Zeker geen geweldig snelle tijd maar daar gaat het eigenlijk nooit om voor mij 🙂

De ouders en de zus stonden op me te wachten aan de finish, dat was zeer leuk. En de vele berichtjes van vrienden en collega’s door de nacht waren ook geweldig. Dat lijkt misschien iets klein maar na een uur of 3 op je eentje lopen door een pikdonker bos doet dat meer dan je denkt 🙂

IMG_1112

Aan de finish: 30 uur wakker, dood op, alles kapot maar zo blij!

Nog een paar bedenkingen af om te sluiten:

Gelukkig was het droog, want deze temparturen + regen (wat dan sneeuw zou geweest zijn) + deze afstand, dat zou me niet gelukt zijn. Dan zou ik op 36km zeker gestopt zijn.

En als ik nog ooit een race in de winter loop moet ik echt een oplossing vinden voor dat koude water, dat heeft me nu echt dood gedaan naar het einde toe.

Ik ga ook eens uitkijken naar een horloge met een betere batterij. Mijn Suunto was leeg op kilometer 70 en ik heb er in het verleden ook al een paar keer problemen mee gehad. Misschien terug een Garmin?

Nu rustig recuperen en over 2 weken misschien de eindejaars corrida lopen hier in Leuven 🙂

Bello Gallico 2017 – preview

Nog 1 race in het najaar, om het jaar goed af te sluiten. Goed plan, dacht ik begin oktober. Eind december, dan zou het wel eens écht koud kunnen zijn. En het weer is dan ook niet echt geweldig. Maar kom, waarom niet hé? Dat dacht ik een maand of 3 terug toch 🙂

Vandaag is het zover. 80 kilometer door de Dijlevallei met start en finish aan het Zoet Water in Oud-Heverlee, langs en door het Meerdaalwoud, Pécrot, Ottenburg, Neerijse en Korbijk-Dijle. En, alsof 80km niet genoeg is qua uitdaging, de wedstrijd start om zaterdag (vandaag) om middernacht. De eerste 8 uur van de race lopen we dus in het donker.

Training-gewijs zat het goed tot een kleine maand geleden, tot het echt donker en koud werd. Werk-gewijs is dit een gigantisch drukke periode, dus trainen kwam er amper van de laatste weken.

Vorige week was ik helemaal niet zeker dat ik zou meelopen. Sneeuw, regen, niet veel getrained… Dat kruipt al snel in het kopke. Maar lang leve een paar goede vrienden die me al snel overtuigde om het toch te doen. “Show up is half the battle” zeggen ze wel eens en dat ga ik doen.

Pakketjes voor de 3 checkpoints ingepakt (op kilometer 21, 36 en 55) en afgesproken m’n crew (collega Bram aan checkpoint 3 en de ouders aan de aankomst). Rugzak ingepakt, schoenen (en reserve schoenen) gekozen. Waterdichte broek en jas ingepakt (bovenaan de rugzak :)).

De organisatie voorziet een GPS tracker voor elke deelnemer, dus als je wil kan je me makkelijk volgen hier.

Makkelijk gaat het niet zijn, maar anders zou er niks aan zijn natuurlijk 😉

Wish me luck! 🙂

Er even tussenuit: Edinburgh & Glasgow

Het moet ergens midden september geweest zijn wanneer ik deze vakantie plande. Ik kwam net terug van een weekje werk-verlof op de Yonex Belgian International.

“Je hebt nog keiveel dagen verlof staan, plan die eens in!

Niet nu en niet in december want nu en dan is het mega druk”.  – T, onze Project Manager

Sinds we eerder dit jaar in Glasgow waren, stond meer van Schotland zien hoog op mijn lijstje en Edinburgh + omgeving leek me een mooie start. Het enige moment waar een weekje er tussenuit paste in de (werk)planning was eind november. Weer-gewijs zeker niet het beste moment om naar Schotland te trekken, maar niets wat met een winterjas en een muts niet doenbaar is 🙂

Edinburgh: check. En net op dat moment zag ik dat de ticketverkoop van de Scottish Open net begonnen was. In Glasgow, eind november. En zo geschiedde 🙂

Nog een halve dag werken en dan: 2,5 dag Edinburgh en daarna met de trein naar Glasgow voor 2 dagen top badminton.

courts

Het tornooi gaat door in de Emirates Arena, waar eerder dit jaar ook WK badminton plaats vond

In Edinburgh staat uiteraard het kasteel op het programma, en ik heb m’n loopschoenen mee om een toertje te doen rond en op Arthur’s seat (zie de foto bovenaan deze post). Daarnaast stap ik zeker ook het National Museum of Scotland eens binnen en zal ik toch een paar keer whiskey whisky moeten proeven 🙂. En als het weer echt tegen zit: met koffie en een boek kom ik de dag ook wel door.

In Glasgow zal het vooral badminton kijken worden, maar een bezoekje aan de lokale boekenwinkel en uit eten met 2 kennissen van daar mag zeker niet ontbreken.

Ben je zelf al in Edinburgh of Glasgow geweest en denk je “daar moet Jan zéker naartoe”, let me know 😉

Terug naar de Highland Fling in 2018

In april dit jaar liep ik in Schotland de Highland Fling, een wedstrijd van 85km langs de West Highland Way en Loch Lomond. Het was een geweldig wedstrijd en een ongelofelijke ervaring.

2015-Ben-Lomond-fron-Cruaich-Tairbeirt

Mijn race kalender voor 2018 was nog helemaal leeg dus toen inschrijvingen voor de Fling van volgend jaar open gingen 3 weken geleden, schreef ik me toch maar in. Iedereen die wou deelnemen had 2 weken om zich in te schrijven in de loterij, waarna er een duizendtal deelnemers uitgeloot zouden worden. Eens geselecteerd had je een week tijd om inschrijving te bevestigen en te betalen.

En maandag morgen zat er een mailtje van Si Entries in mijn inbox met een link om me officieel in te schrijven. Lang heb ik niet getwijfeld 🙂 Inschrijving + bus vanuit Glasgow naar de start geboekt!

Training gaat de laatste weken ook redelijk goed. 3 tot 4 keer lopen per week, geen blessures en hier en daar een long run. Midden december loop ik in Oud-Heverlee een 80km dus daarvoor zit alles op schema. Nog een paar langere trainingen in het bos plannen de komend weken en een paar keer ‘s nachts lopen (de race start om middennacht) en ik ben er klaar voor.

Maandag had ik een dagje verlof, het was mooi weer en na de leuke mail van de Fling ging ik een toertje doen langs de vaart:

 

Podcast tip: NPR’s Embedded

Ik luister wekelijks heel wat podcasts. Er zitten een paar vaste waarden tussen die ik al een paar jaar wekelijks volg, en er komen er regelmatig nieuwe bij. Het laatste anderhalf jaar is er een stevige dosis Amerikaanse politiek en actua bijkomen.

Het ganse lijstje deel ik binnenkort wel eens in een post hier, vandaag wil ik jullie voor deze meegeven: Embedded van NPR.

In hun eerste “seizoen” brachten ze een een deep dive in gebeurtenissen uit de actualiteit die een ver-van-ons-bed-show zijn en gingen daar dan redelijk diep & gedetaileerd op in.

In het seizoen dat net startte richten ze hun spreekwoordelijke pijlen op de geschiedenis en de mensen rond Donald Trump:

NPR’s Embedded takes a story from the news and goes deep. And in a new series of episodes, host Kelly McEvers tells the inside stories of what Donald Trump and members of his administration were doing before they got into politics – from a new kind of reality show, to the troubled development of a golf course, to the Hollywood background of a presidential adviser. Subscribe now to hear the latest episodes beginning October 5. Have story ideas or tips? Email us at embedded@npr.org and find us on Twitter @nprembedded

De eerste aflevering gaat over het reality TV programma The Apprentice, waar Trump zijn start keer op TV en wat uiteindelijk  voor zijn grote popularteit zorgde.

13 years ago, one TV show changed how the world saw Donald Trump. Today, the story of how it became a hit, why it may have helped his eventual election and how the people involved feel about it now.

Zeker de moeite om te volgend! Je kan de aflevering hier vinden, via Apple Postcast.

 

Breaking 2 + lees tip

Op zaterdag 6 Mei probeerde Nike, samen met 3 wereld klasse lopers, het 2 uur record op de marathon te breken met hun #breaking2 project. Je kon de ganse marathon live volgen en mijn wekker stond dan ook om 5 uur ‘s morgens die zaterdag. Uiteindelijk haalde Eliud Kipchoge het net niet, in 2:00:25. Machtige, ongelofelijke prestatie. Maar toch met dubbel, want het was hen (deze keer) niet gelukt

Deze week kwam ik op youtube deze korte documentaire tegen over de #breaking2 poging, met een paar interviews met de lopers zelf en een blik achter de schermen van hun leven. Zéker de moeite om te kijken! Kipchoge won vorige week nog de marathon van Berlijn met een tijd van 2:03:32 (de 7de snelste officiële tijd op de marathon afstand ooit).

 

Ik las een in Augustus ook een boek dat hier mooi bij aansluit: “Running with the Kenyans: Discovering the secrets of the fastest people on earth” van Adharanand Finn (Amazon, bol.com, Goodreads). Over hoe lopen voor vele Kenyanen een uitweg is, een kans op een beter leven, en hoe ze met training omgaan. Zeker de moeite om te lezen als je meer wil te weten komen over de achtergrond van de meeste Kenyaanse lopers.

(Finn schreef daarna ook “The way of te runner“, over lopen in Japan)

Dodentocht

Vanavond is het zover. De dodentocht. 100km. 100km lopen.

Voor de eerste keer zover lopen. Voor de eerste keer een wedstrijd die ‘s avonds start en dus de nacht door lopen. Het zou droog moeten blijven tot een uur of 3/4 vannacht, vanaf dan geven ze regen.

Mijn rugzak en schoenen staan klaar. Ik besloot uiteindelijk om toch te lopen in mijn trail schoenen (de vorige versie van deze). Mijn schoenen voor op de weg zijn versleten, ik moest er begin juli nieuwe bestellen maar besloot dat toch nog niet te doen. In deze trail schoenen liep ik de voorbije weken 2 keer rond de 35 kilometer, helemaal zonder last, pijn of blaren aan de voeten. Stick to what works dus.

Tracking

De organisatie voorziet een makkelijke manier om wandelaars (en dus ook lopers) te volgen: hier kan je deelnemers zoeken op naam of nummer (mijn nummer is 6453).

Ik hoop/gok/schat ergens tussen de 12 en 15 uur te finishen (dus tussen 9 en 12 morgenvoormiddag), maar zoiets inschatten in praktisch onmogelijk. God weet wat er allemaal kan fout lopen…

Tegen dan zal ik ook wel wat steun en aanmoediging kunnen gebruiken, dus jullie mogen me altijd een berichtje sturen (facebook/twitter/instragram/sms). En vroeger mag natuurlijk ook altijd. 🙂