Dodentocht

Vanavond is het zover. De dodentocht. 100km. 100km lopen.

Voor de eerste keer zover lopen. Voor de eerste keer een wedstrijd die ‘s avonds start en dus de nacht door lopen. Het zou droog moeten blijven tot een uur of 3/4 vannacht, vanaf dan geven ze regen.

Mijn rugzak en schoenen staan klaar. Ik besloot uiteindelijk om toch te lopen in mijn trail schoenen (de vorige versie van deze). Mijn schoenen voor op de weg zijn versleten, ik moest er begin juli nieuwe bestellen maar besloot dat toch nog niet te doen. In deze trail schoenen liep ik de voorbije weken 2 keer rond de 35 kilometer, helemaal zonder last, pijn of blaren aan de voeten. Stick to what works dus.

Tracking

De organisatie voorziet een makkelijke manier om wandelaars (en dus ook lopers) te volgen: hier kan je deelnemers zoeken op naam of nummer (mijn nummer is 6453).

Ik hoop/gok/schat ergens tussen de 12 en 15 uur te finishen (dus tussen 9 en 12 morgenvoormiddag), maar zoiets inschatten in praktisch onmogelijk. God weet wat er allemaal kan fout lopen…

Tegen dan zal ik ook wel wat steun en aanmoediging kunnen gebruiken, dus jullie mogen me altijd een berichtje sturen (facebook/twitter/instragram/sms). En vroeger mag natuurlijk ook altijd. 🙂

Advertisements

Ik ga op reis en ik neem mee

Veel. Dat zou ongeveer de samenvatting van dit bericht kunnen zijn.

Na 4/5 jaar enkel met het vliegtuig op vakantie geweest te zijn, ben ik redelijk goed getrained in wat wel mee mag en wat niet mee mag, hoeveel een valies mag wegen en wat er toch net nog als handbagage mee door kan.

Toen we vorig jaar naar Oostenrijk gingen met de auto was dat dan ook een ware verademing: ineens mocht alles mee en er was (relatief gezien) plaats genoeg. En dit jaar is het niet anders.

Om te beginnen: schoenen.

Stapschoenen. Loopschoenen. Trailschoenen. Dat zijn er al 3. Doe daar nog eens een paar All-Stars bij en een paar stevigere loop/wandel schoenen…Er blijft nog 1 paar thuis, hetwelke dat zal worden moet ik nog kiezen.IMG_2510 2.jpg

Next up: boeken. Daar heb ik me dit jaar zwaar ingehouden, maar ik ben veel meer op papier aan het lezen dus dat neemt ook wat meer plaats in natuurlijk. De kindle gaat ook mee, daarop ben ik momenteel Black-Eyed Susans aan het lezen.

IMG_2527

En last but not least: eten. Gaan jullie dan niet op hotel? Tuurlijk wel. En we stoppen waarschijnlijk ‘s middags ook voor iets kleins. Toch heb ik, letterlijk, een doos eten mee: Cliff Bars en Cliff Blocks voor tijdens langere, meer afgelegen, wandelingen. Een hoop GU gels voor wanneer ik lang(er) ga lopen. Wat honing wafels omdat de Mama daar zo fan van is tijdens het stappen en een halve zak Tailwind. En meer dan genoeg en waarschijnlijk veel te veel. Maar plaats genoeg 😉

Daarnaast gaat ook de klimgordel+klimschoenen mee (die tel ik stiekem niet mee als ‘echte’ schoenen, anders werd het helemaal te veel), een paar wandelstokken en een Camelbak voor de zus.

En uiteraard ook mijn Statik hoodie. We kregen een paar maanden terug allemaal een pull van het werk en proberen om ter origineelst een vakantie-foto te maken met de pull :).

Alles ingepakt. Denk ik. Ha. Nee. Ik ben mijn zonnebril aan het vergeten….

 

Uitkijken naar de bergen

De zomervakantie valt met de deur in huis. De speelplaats naast het kantoor is (eindelijk) stil, collega’s nemen ‘afscheid’ voor een paar weken, de groep wordt kleiner en iedereen kijkt harstalig uit naar zijn of haar eigen verlof. Een paar dagen, een week of meer. Even weg van de dagelijkse sleur. Naar het buitenland, op citytrip, een festival of gewoon lekker niks thuis.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wij gaan dit jaar nog eens naar Oostenrijk. Wij, dat zijn de ouders, de zus en ik. ‘Vroeger’ hebben we dat een aantal jaar na elkaar gedaan. Een dikke week in de bergen: wandelen, fietsen, lekker eten en genieten van de natuur. Vorig jaar stelde de ouders voor om dat nog eens te doen, met onder ons 4 samen op vakantie. Best spannend wel, voor de eerste keer in 10 jaar samen een week weg. Maar het was geweldig leuk, dus gaan we het dit jaar nog eens overdoen.

Dit jaar trekken we naar Ischgl. Ik ging al eens op Strava kijken waar er daar in de buurt van gelopen en gefiestst wordt en maakt zelf een paar voorlopige routes die ik zou willen doen. Tot op op de website van Ischgl zelf terecht kwam. Zoveel info:  lopen in de bergen,  boulderen in de buurt, 2 via-ferrata beklimmingen die er geweldig leuk uit zien. Ik krijg er alleen nog maar meer zin in 🙂 Nog 3 weken te gaan 🙂

 

Bijberoepen, poging 3

Een paar weken terug met een paar collega’s op terras: “Uw bijberoep gaat precies ook goed, je bent daar toch veel mee bezig” – Wel, niet echt.

Ik ben vaak ‘s avonds aan het ‘werken’, maar dat is niet vaak/zelden echt voor een klant. Zotten ideeën, nieuwe zij-projectjes, support voor bestaande dingen die er uiteindelijk doorgekomen zijn, altijd wel wat te doen. En daar amuseer ik me zeker mee. Maar het is niet wat ik van mijn bijberoep had verwacht.

Een jaar of 5/6 terug begon ik ‘voor mezelf’. Ik ging voor een paar kennissen en bevriende VZW’s iets maken en wou dat direct officieel doen. Even langs het ondernemingsloket en een week later, klaar. Dat eerste jaar bouwde ik 4 of 5 kleinere sites, maar daarna werd het moeilijker. Jezelf verkopen zonder een echt netwerk, in een markt die overloopt en waar het relatief makkelijk is om zonder hulp iets van de grond te krijgen was moeilijk. En voor mij is het dat nog steeds.

Over de jaren maakte ik nog wat sites, deed ik onderhoud op willekeurige projecten die via via (lang leve Twitter) bij mij terecht kwamen, maar een constante was het zeker niet.

En voor alle duidelijkheid: ik wil zeker niet full-time voor mezelf gaan werken. Ik werk graag bij mijn full-time job en zou het werk en de omgeving/mensen niet willen inruilen voor mijn eigen zaak. Misschien komt daar ooit verandering in maar vandaag zeker niet.

Na een jaar of 3 jaar aanmodderen, besloot ik begin 2016 (ik weet nog exact waar ik was: in Rotterdam voor een paar dagen weg, bij Hopper, over nieuwe namen aan het denken met Kathleen) om “opnieuw te beginnen”. Nieuwe naam, nieuwe site, mét een blog. Poging 2. Maar net zoals je je in nieuwe kleren even beter voelt, blijft dat natuurlijk niet duren als je niets anders gaat doen en echt iets verandert.

Poging 3 dus. Nu. De voorbije maand. Weer een nieuwe site gemaakt, want nieuwe kleren voor je aan iets nieuw begint doen natuurlijk ook wel iets, al is het maar in je hoofd.

Meer focus op de content & copy (uzelf en wat je doet verkopen blijft toch moeilijk).
Meer focus op alles wat ik kan rond domeinen, hosting, email.
Meer focus op kleine en snelle projectjes, voor klanten waar de meerwaarde van iets kleins echt een verschil kan maken.
En nieuwe dingen en zij-projecten blijven doen, want daar leer ik zoveel mee van.

De nieuwe site staat ondertussen een weekje online en ik heb al 2 spontane mailtjes gehad van potentieel nieuwe klanten. Toeval, maar wel leuk.
Voorlopig nog geen blog op de nieuwe site, want alles tegelijk en 100% willen doen, dat lukt toch niet. Binnenkort komt die er wel (stiekem is de pagina eigenlijk al klaar), want ik heb zeker genoeg om over te schrijven, ook daar.

Dus bij deze, voor WordPress, websites en advies: Studio Espresso.

Silver linings – 25/06/2017

Bloggen ja. En in het Nederlands zelfs. Voor alles een eerst keer zeker?

Bij Annelies en Leen las ik een paar weken geleden ongeveer hetzelfde soort bericht: even stil staan bij kleine dingen die je blij maken. Want als het wat moeilijker gaat is dat eens zo belangrijk. Laten we zeggen dat de afgelopen weken hier best wat ups en (meer dan genoeg) downs hadden, dus ik probeer ook eens zo’n post. Hier gaan we.

  • Juffrouw Annie. Vorig weekend hadden we het jaarlijks eetfestijn van het Roemenië comité en ik ging naar goede gewoonte helpen bij de afwas. Dit jaar kwam Juffrouw Annie ook mee afwassen en opruimen achteraf. Ondertussen meer dan 20 jaar geleden was Juffrouw Annie mijn leerkracht in het eerste leerjaar. “Zeg maar gewoon Annie hoor” zei ze. Nee, dat klopte precies niet 🙂
  • Scherven, of het gebrek er aan. Ik liep vorige week de glazen kan, die ik bijna dagelijks gebruik om koffie te zetten, vallen. Vroeg, warm, slecht geslapen, bam, de grond op. Ik sprong weg uit reflex maar nee, niet nodig. Niks aan te zijn. Dat ding lijkt wel onverwoestbaar.
  • Concerten en nieuwe muziek. Ik ben zot van muziek, van nieuwe muziek ontdekken en naar optredens gaan. Dat laatste doe ik maar zelden, maar het najaar van 2017 beloofd een topper te worden 🙂  Zo zijn er al kaartjes voor:
    – The National (Bozar, oktober)
    – Cigarettes After Sex (AB, november)
    – Julien Baker (Botaniq, november)
    – Yevgueni (Het Depot, december)
    – London Grammar (Lotto Arena, december)Lang leve vrienden die je nieuwe muziek leren kennen en die je dan ook nog overtuigen om ze live te gaan kijken 😊
  • Nieuwe uitdaging: de dodentocht. Op mij andere blog was het al te lezen: ik ben niks waard als ik geen doel heb om voor te trainen. Dus gaan we van trails en heuvels in Schotland naar plat en betton in België. Zot zijn doet geen zeer. Hoewel… 🙂

Hoka Highland Fling 2017

A couple of weeks ago I entered the Hoka Highland Fling race, a 53 mile (85km) trail run through the Scottish highlands. When I say “entered”, I’m not describing the process fully, so here goes.

I got introduced to this race by a bunch of Scots and Brits during my time in Viscri for the Transylvanian Bear Race. They all raved about the course, the organization, the atmosphere. I looked it up as soon as I got home and added the date when entries opened to my calendar. As that date grew came closer, the race directors announced that instead of an open entry, the entries would be decided by a ballot draw. We had a week to register and then we’d be notified within 2 weeks with the confirmation. With 1000 places on the entry list and about 1300 people entering the ballot, I knew I had a decent chance of getting it. Didn’t make me less excited when I actually got the e-mail, though 🙂

Photo by Kristóf Vizy

So now I start training. And since “just” running a couple of times a week isn’t going to get me through 53 miles, I’m trying to get some sense of structure into my running. I’m starting with 35 to 40 km per week for the rest of the year. Keeping that up will be hard enough, with work being massively busy and the weather being wet and cold.

As I said at the start of my previous big race, I’m going to try and blog about it more regularly. To keep me accountable and to keep you all up to date on how things are going.

(I may have a new running/blog related project in the works, if all goes well you’ll read about that pretty soon too :))