Bello Gallico 2017 – verslag

Running

Koud, kouder, koudst.  Dat vat deze wedstrijd wel samen. En droog. Gelukkig maar.

We kwamen mooi op tijd aan aan de start. Nummer ophalen, GPS tracker ophalen, en nog een laatste keer materiaal (en reserve materiaal) checken. Iets voor 12 gingen we allemaal naar buiten, een bonte verzameling van hoofdlampen en rode lampjes op rugzakken.

Stipt om middernacht begonnen we er aan, direct het bos in voor het eerste stuk van 22 kilometer tot aan checkpoint 1 in Florival (moest ik opzoeken, echt nog nooit van gehoord). Vanaf kilometer 10 begon de groep uitgespreid te geraken en zag ik de loper voor me nog maar als een rood puntje in de verte. Ik starte bewust echt op mijn gemak en kwam iets voor 2 aan op het eerst checkpoint. Een glas cola, 2 bekertjes tomatensoep en een handvol chips en ik kon er weer tegen. Op naar de volgende op kilometer 36.

Het water dat ik bij me had in mijn rugzak was ondertussen ijskoud en daar was mijn maag niet helemaal mee akkoord. Kleine slokjes en af te toe een hap van een koek ging wel, maar meer wou ik niet riskeren. Misselijkheid in combinatie met veel klimmen en dalen zorgde ervoor dat ik pas om half 5 op CP2 aan kwam. Daar nam ik mijn tijd om water bij te vullen (niet drinken zou nog veel erger zijn), om mijn regenbroek over mijn andere aan te doen en om op te warmen. Op dit puntje viel de koude eigenlijk nog best mee. Een droge bandana in mijn nek, een droge muts op mijn hoofd en ik was er klaar voor. 24 kilometer tot CP3, waar ik Bram zou zien.

Ondertussen waren mijn bovenbenen redelijk verkrampt: constant in de koude wind en dan klimmen en “snel” proberen af te dalen begonnen hun tol te eisen.

Op dit stuk van het parcours kwamen we ook langs op stukken trial die ik zelf al gelopen had, dus ik wist ongeveer wat er ging komen, dat was leuk! Tussen 6 en 8 ‘s ochtends werd het wel merkelijk kouder en had ik voor het eerst écht koud. Af en toe haalde ik een deelnemer van 160km in, maar verder liep ik dit stuk zo goed als alleen.

Iets na half 9 kwam ik aan op de 60km, bij checkpoint 3. Bram stond me op te wachten met mijn reserve schoenen en een hoop eten voor het laatste stuk van de race. Hier wisselde ik ook van broek, base layer, shirt en schoenen. Alles droog voor het laatste stuk. Gelukkig had ik ook nog een paar warmer handschoenen bij want mijn handen waren echt ijsklompen op dat moment. 2 tassen soep, wat chips en een hand smurfen-snoepjes en daar ging ik weer.

Nu kwam er een stuk van het parcour waar ik letterlijk elke week loop, perfect om er weer aan te beginnen en van kilometer 60 tot 70 ging het echt goed. Ik liep toch meer dan dat ik stapte (of dat sneller ging laat ik in het midden, maar mentaal was dat toch een overwinning). Dit was ook het moment dat de zon op kwam over de bevroren velden. Ik kon niet anders dan stoppen om een paar foto’s te maken. Een paar kilometer verder zag ik een een ree weglopen en dan blijven staan in de ochtendzon. Zo’n momenten zorgen ervoor dat je die koude nacht en je pijnlijke benen even helemaal vergeet 🙂

IMG_1097

Kilometer 70 tot 80 gingen een pak minder vlot: korte stukjes lopen met lange stukken stappen. Mijn benen hadden er duidelijk genoeg van en ik had te weinig gegeten in de uren er voor om nog veel energie te hebben. Mijn voeten daarintegen waren nog verdacht fris, met dank aan de vele modder en mijn goede schoenen.

(Ik liep de eerste 60km in een paar Salomon Speedcross Vario’s, waar ik nog maar 70km in gelopen had sinds 2015. Dat paar zit zo goed en heeft het meeste grip van alle loopschoenen in mijn kast. Op CP3/60km wisselde ik deze voor een paar Hoka  ATR Challenger 2’s. Minder grip maar veel maar steun.)

Nog een laatste keer de weg over, en dan nog dik 2 kilometer. Moet lukken. Stukjes lopen, stukjes stappen. De laatste kilometer vond ik *ergens* de energie om nog 3 mensen in te halen en om verdacht snel de zaal binnen te lopen (de finish was binnen op het podium). Aangekomen op 12:19. 80 kilometer op 12 uur en 19 minuten. Zeker geen geweldig snelle tijd maar daar gaat het eigenlijk nooit om voor mij 🙂

De ouders en de zus stonden op me te wachten aan de finish, dat was zeer leuk. En de vele berichtjes van vrienden en collega’s door de nacht waren ook geweldig. Dat lijkt misschien iets klein maar na een uur of 3 op je eentje lopen door een pikdonker bos doet dat meer dan je denkt 🙂

IMG_1112

Aan de finish: 30 uur wakker, dood op, alles kapot maar zo blij!

Nog een paar bedenkingen af om te sluiten:

Gelukkig was het droog, want deze temparturen + regen (wat dan sneeuw zou geweest zijn) + deze afstand, dat zou me niet gelukt zijn. Dan zou ik op 36km zeker gestopt zijn.

En als ik nog ooit een race in de winter loop moet ik echt een oplossing vinden voor dat koude water, dat heeft me nu echt dood gedaan naar het einde toe.

Ik ga ook eens uitkijken naar een horloge met een betere batterij. Mijn Suunto was leeg op kilometer 70 en ik heb er in het verleden ook al een paar keer problemen mee gehad. Misschien terug een Garmin?

Nu rustig recuperen en over 2 weken misschien de eindejaars corrida lopen hier in Leuven 🙂

Advertisements

2 thoughts on “Bello Gallico 2017 – verslag

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.